“4 yıl, onca emek, onca çaba uçtu gitti”: Kur krizinde kapanan üretici
Karavan, karavan aksesuarları ve kamp malzemeleri üreten, yanında biraz da mobilya yapan küçük bir üretici, dört yıl boyunca işine emek vermiş. Üretimde ithal hammadde ve ara mamul kullanıyormuş; kurların hızla tırmandığı günlerde her şey bir anda tersine dönmüş. Önce parası yetmez olmuş: "işletme sermayem artık kesinlikle yetmiyor" diye yazmış. Asıl darbe ise parası olsa bile tedarikçilerin ona mal satmaması olmuş. Öfkesini hecelere bölerek anlatmış: "hammadde bu-la-mı-yo-ruz!" Enerji, nakliye ve öngörülemeyen girdi maliyetleri yüzünden yurt içine satış yapmak imkânsızlaşmış, ithal girdi alamadığı için üretim de durmuş. Bu arada daha önce verilmiş ithal siparişlerin vadesi gelmiş. Son on gündür döviz borçlarını vadesinden önce kapatmaya çalıştığını, borcun TL karşılığının her gün büyüdüğünü anlatmış ve eklemiş: "yetişmek mümkün değil!" Piyasadan alacak toplamak zaten zormuş, artık neredeyse imkânsız hale gelmiş; ona göre piyasada para kalmamış. Sonunda kararını vermiş: stoktaki hammadde ve eldeki siparişler bitince şirketini tasfiye edip kapatacakmış. Kâr ya da kalite hedeflemenin artık bir anlamı kalmadığını düşünüyormuş. Çevresinde üretimini yurt dışına taşıyan şirketler giderek çoğalıyormuş; kendisi de o günlerde yurt dışında üretim için yer, kendine de bir ev arıyormuş. Borcundan kaçmayı ise hiç aklından geçirmemiş. Batmayacağını, borçlarını son dört yılda yaptığı yatırımları satarak ödeyeceğini söylemiş. Bu kararın ardındaki yorgunluğu tek cümleye sığdırmış: "4 yıl, onca emek, onca çaba uçtu gitti..." Yazısını, borçlar uğruna sağlığını feda etmek istemediğini söyleyerek bitirmiş.