Ailemize büyük konuştuk: borçla ilk kez tanışan genç oyun girişimcileri
Şubat 2016'da, 21 yaşındayken oyun sektörü hakkında neredeyse hiçbir şey bilmeden iki yakın arkadaşıyla bir mobil oyun stüdyosu kurmuş. Eşinin neden oyun sektörüne girmediğini sorması da bu kararda etkili olmuş. Kendi kaynaklarıyla yola çıkmışlar. Sektörü bilmedikleri için danışmanlık almışlar; danışmanlıklar yanlış çıkmış ve en büyük giderlerden biri olmuş. Yeterince araştırma yapmamışlar, doğru ekibi kuramamışlar, inanmadıkları bir projeye geçip geliştirmeyi dışarıya yaptırmışlar. O proje karşı tarafın kararıyla iptal edilmiş ve dört katı zararına çıkmış. Kendi fikirlerini bir kenara bırakıp başkalarını dinledikçe özgüvenleri de zedelenmiş. Bir de gurur meselesi varmış: "Ailemize çok büyük konuştuğumuz için gurur yaptık" diye yazmış; üç arkadaş ayrı eve çıkmışlar. Hatalar ve talihsizliklerle geçen tam iki yılın sonunda şirket batmış. Ofisi kapatıp bırakmışlar. Bu pes edişi sonradan en büyük hatası olarak görmüş. Asıl sarsıntı sonra gelmiş: "paramız bitti anladık fakat borçla ilk defa tanışıyorduk" demiş. Bir, bir buçuk yıl boyunca borç ödemek için başka işlerde çalışmışlar. Ortaklardan biri askere gitmiş, diğeri başka bir işe girmiş; uzun yıllara dayanan arkadaşlıkları da bu süreçte bitmiş. O dönemi öfkeyle hatırlıyormuş: "kızgındım hem de çok kızgındım". İsyanları bitmiyormuş; sürekli olumsuz konuşup kendini hep şanssız ilan ediyormuş, sektörün onları istemediğini düşünüyormuş. Onlar için her şey bitmiş gibiymiş. Dönüm noktası yine eşinin sözleri olmuş. Eşi sektörden para kazanıp sektörde kalmasını söyleyince bakışı değişmiş ve artık isyan etmemeye, yaşananı kabullenmeye karar vermiş. Kısa süre sonra gelen bir telefonla yeniden kapı aralanmış; sektörü bilen bir ortakla stüdyoyu yeniden kurmuş ve ekip zamanla 45 kişiye ulaşmış. Bugün başkalarına batmaktan, başaramamaktan korkmamalarını söylüyormuş.