Altı yıllık bekleyişin sonu: “Sabah uyuyordum, öğleden sonra anne oldum”
Evlat edinerek anne olan bir kadın, bir sabah on altı aylık bebeğinin kahvaltısını hazırlarken bu yolculuğu, aynı yola çıkmayı düşünenler için yazmaya karar vermiş. Hikâyesi yaklaşık yedi yıl önce başlamış. Ona göre evlat edinme fikri bir kere insanın aklına düştü mü bir daha gitmiyor. “bu düşünce peşinizi hiç bırakmayacak” diye yazmış ve düşünenlere başvurularını ertelememelerini öğütlemiş. Önce uzun bir başvuru süreci gelmiş: raporlar, psikolojik değerlendirmeler, maddi durumun ve evin koşullarının incelendiği ziyaretler. Kabul edilmeleri yaklaşık bir yıl sürmüş. Sonra asıl sınav başlamış, yani bekleyiş. Anlattığına göre sıra yaklaşık altı yılda geliyormuş. Bu yıllar için okurlarına sabırlı olmayı, kurumu sürekli arayıp durmamayı tavsiye etmiş. Ve bir gün, hiç beklemediği bir anda telefon çalmış. Yılların bekleyişini tek bir cümleyle özetlemiş: “ben mesela sabah uyuyordum, öğleden sonra anne oldum.” Yıllarca beklenen şey birkaç saat içinde gerçeğe dönüşmüş. Bebek eve geldikten sonra bir yıl boyunca gelişimi takip edilmiş, ardından resmî süreç başlamış. Bu sürecin sorunsuz sonuçlanması ona rahat bir nefes aldırmış. Yazdığı sırada geriye son bir adım kalmışmış: bebeğin onların soyadını resmen taşıyacağı gün. Bunu müjdeleyecek o cümleyi duyacağı anı heyecanla beklediğini anlatmış. Uzun bir bekleyişin, belirsizliğin ve sabrın ardından artık her sabah bir bebeğin kahvaltısını hazırlıyormuş. Aynı yolun başındakilere umutla seslenmiş ve sözünü kısacık bir cümleyle bağlamış: “sonrası iyilik, güzellik.”