"Anne hasreti çekmeliyim galiba": Onu yoran boşanma değil, acıyan bakışlar
Anne babası boşanmış, annesini yalnızca tatillerde görebilen biri, 2020'de yazdığı bir sözlük girdisinde çocukluğuna dönüp bakmış. Yıllar sonra kendisini asıl neyin yıprattığını fark etmiş: boşanmanın kendisi değil, çevresindekilerin ona sürekli acıması. Annesi başka bir şehirde memur olarak çalışıyormuş; ikisi yaz tatillerinde ve şubat tatilinde bir araya gelirmiş. Sınıf arkadaşlarının evine gittiğinde ise arkadaşlarının anneleri durumu öğrenince ona acırmış: "ah canım sen şimdi anne hasreti çekiyorsun." Bazı arkadaşlarının aileleri dışarı çıkarken onu da evinden alıp yanlarına katarmış. Bu acıma o kadar büyükmüş ki, kendi deyişiyle neredeyse onu evlat edineceklermiş. Bu sözler ve bakışlar zamanla bir çocuğun zihninde soru işaretlerine dönüşmüş. Herkes böyle söylediğine göre bir şeylerin eksik olması gerekiyordu, değil mi? O günlerde içinden geçeni şöyle anlatıyor: "ulan ben anne hasreti çekmeliyim galiba bir şeyleri yanlış yapıyorum." Hissetmediği bir özlemi hissetmesi gerektiğini düşünmüş, kendinde bir eksiklik aramaya başlamış. Kendi durumunu, başkalarının ona yakıştırdığı duygular üzerinden sorgular olmuş. Ona göre psikolojisini asıl bozan şey buymuş: ailesinin ayrılması değil, herkesin ona eksik bir çocuk gibi bakması. #boşanma #çocukluk #çevre