Batışın ardından minibüste geçen bir kış ve on yılda biten borçlar
Çocukluğu yoksullukla geçmiş; simit satmaktan ayakkabı boyacılığına kadar her işi yapmış. Askerden dönünce on arkadaşının birikimlerini bir araya getirip borçlanarak beş otobüs almış ve henüz 19 yaşında bir otobüs işletmesinin patronu olmuş. Bir süre her şey çok iyi gitmiş. 1990'da başlayan Körfez Krizi, bölgede yolcu taşıma ücretlerini ve otobüs fiyatlarını yerle bir etmiş. Krizden çıkmaya çalışırken gelen devalüasyonla borçları dört katına çıkmış; bütün araçları ve mal varlığını satsa borcun ancak dörtte birini kapatabilecek hale gelmiş. 20 yaşında iflas etmiş. 1991'in son gecesi, karlı bir yılbaşı gecesinde bir minibüse bir yatak, piknik tüpü ve birkaç mutfak eşyası koyup eşi ve bir yaşını doldurmamış oğluyla memleketinden ayrılmış; borcunu ödeyebilmek için büyük şehre gelmiş. İlk on beş gün minibüste yaşamışlar. Bebeğe süt ısıtmak için saatlerce yürüdüğü kış günlerini hiç unutamamış. Sonra aile ayrı düşmüş. Eşini ve oğlunu akrabaların yanına bırakıp şehirlerarası otobüslerde şoförlük yapmış; bir süre sonra ailesi eşini ve oğlunu memlekete geri götürmüş. Büyük şehirde yapayalnız kaldığını, “ne gidecek bir evim ne de görmek istediğim bir yüz vardı” diye anlatmış. Sabahlara kadar sokaklarda dolaşmış, kimseyi görmek istememiş. Yine de “asla pes etmedim gurur yapmadım” diyormuş; insanların ne diyeceğini düşünmemiş. Hurdalıktan eski bir çekici almış ve beş ay o aracın içinde yaşamış. Yolda kalan araçları çekip tamir ederek aracın borcunu ödemiş, sonra küçük bir tamirhane açmış. Bir tanıdığın onun adına hesap açıp çek karnesi almasıyla işler açılmış; araç alıp onarıp satmaya başlamış, eşini ve oğlunu yanına almış. Sonraki otuz yılın on yılında eski iflasın borçlarını ödediğini anlatmış ve bunu “satın aldığım tecrübelerin bedeli” olarak görmüş. Bu arada okulunu tamamlayıp iki üniversite bitirmiş, kendi alanında büyük işler kurmuş. Ona göre iflas ancak yaşayarak öğrenilen bir dersmiş; devrildiğini, doğrulduğunu ama hiç eğilmediğini söylüyormuş.