Boşanmanın onuncu günü: “Ben böyle olurum sanmamıştım”
Sekiz yıllık, çocuksuz evliliğini bitiren bir kadın, boşanmasının üzerinden henüz on gün geçmişken bir kadın forumuna yazmış. Beş gün önce ailesinin oturduğu evin üst katına taşınmış. Boşanma kavgasız gürültüsüz olmuş. Öncesinde zaman zaman “acaba”ları olsa da kararından emin olduğunu söylüyor. Asıl zorluk taşındığı gün başlamış: o gün kötü olmaya başlamış ve o zamandan beri iyi hissettiğini söyleyemiyormuş. “Her gün ağlıyorum” diye yazmış. Ailesi yanındaymış; “Ailem destek çok şükür” diyerek onlara minnetini dile getiriyor. Ama yine de kendini bir garip hissediyormuş; kendi düzeni varken şimdi her şey farklıymış. Hayatı sanki boyut değiştirmiş gibiymiş, ister istemez öncesiyle kıyaslıyormuş. Kendine bile şaşırmış: “Ben böyle olurum sanmamıştım.” En büyük korkusu da bu halin geçmemesiymiş: “hep böyle kalmaktan korkuyorum.” Forumdaki kadınlar ona ağlamaya izin vermesini, duygularını içine atmamasını, yürüyüşe çıkmasını, kendine bir alan yaratmasını ve mutlu görünmek için acele etmemesini önermiş; birçoğu bu hissin birkaç aydan bir yıla kadar sürebileceğini ama zamanla hafifleyeceğini söylemiş. O da üst katta kendine bir düzen kurmaya başladığını yazmış; bir üye hayvan sahiplenmesini önerince de üç yıldır zaten bir kedisi olduğunu eklemiş. Dokuz gün sonra yazdığı mesajda tablo biraz değişmiş. En zor olanın, farklı bir yere geçtiği ilk üç beş gün olduğunu düşünüyor; o günlerin aylık döngüsüne denk gelmesiyle her şeyi daha yoğun yaşamış olabileceğini söylüyor. O zamandan beri pek ağlamamış, fazla bir şey de düşünmemiş. #boşanma #boşanma_sonrası #aile_evine_dönüş