Çocukluktan beri düşük göz kapakları: Aynada bazen başka birini görüyormuş
Göz kapaklarım çocukluğumdan beri düşük ve şişti. Yıllarca bu yorgun görünen bakışla yaşadım. Ameliyat fikri hep aklımın bir köşesindeydi ama hep korkudan erteliyordum. Geçen yıl yaşadığım bir kazadan sonra göz kapağımda başka bir sorun ortaya çıkınca artık ertelemeyi bıraktım. Gözümü karartıp sonunda olmaya karar verdim. Bir arkadaşımın önerdiği hastaneye gittim. Ameliyat lokal anesteziyle yapıldı ve yarım saat kadar sürdü. Aklımda en çok uyuşturma iğnesinin acısı ve yağlar kesilirken hissettiğim acı kaldı. Bunun dışında ameliyata dair hatırladığım kötü bir an yok. Doktor ameliyat boyunca hemşirelerle sohbet etti; sanırım dikkatimi dağıtmak içindi ve gerçekten de ortamı biraz yumuşattı. Eve buz uygulaması ve kremlerle döndüm. İkinci ve üçüncü gün göz kapaklarım şişip morardı. Ağrım yoktu, doktorum bunun normal olduğunu söyledi. Şişlik sonra yanaklarıma kadar yayıldı. Gözlerimde, dikiş yerlerimde bir kaşıntı başladı. Dördüncü günden sonra morluklar sarıya döndü, bantlar çıktı. Yedinci gün yüzümü ilk kez doğru dürüst yıkayabildim. Suyu yüzüme çarptığım o an sevinçle "gözlerim açıldı" diye not aldım. On birinci gün dikişler alındı; iğne batması gibi bir acı hissettim ama katlanılmaz değildi. İki haftanın sonunda biraz şişlik ve kapaklarımda hafif bir ağırlık kalmıştı. Yaklaşık iki hafta sonra hafif bir makyajla arkadaşlarımın arasına çıktım. Gören arkadaşlarım çok beğendi. Ben ise izlerimi olduğundan çok daha büyük görüyordum. O günlerde kendime şunu söyledim: İnsan kendindeki kusurları çok büyütüyor. Bir buçuk ay sonra izler iyice silikleşti ve çevremin tepkileri değişti. Ameliyat olduğumu bilmeyenler bile bana "sende çok büyük bir değişim var, ne oldu?" diye sormaya başladı. Bir süredir görmediğim, çok yakın olmadığım bazı tanıdıklarım ise beni ilk bakışta tanıyamadı. Açıkçası bundan memnundum. En şaşırtıcı kısım kendi yüzümle yeniden tanışmak oldu. Üç ay sonra izler belirgin biçimde azalmıştı, ama aynaya baktığımda bazen başka birine bakıyormuşum gibi hissediyordum. O günlerde yüzüme hâlâ alışamadığımı yazdım. Altı ayın sonunda izlerimi, çok dikkatli bakmadıkça ben bile seçemiyorum. Eskisi kadar yorgun görünmüyorum, daha dinç ve daha genç görünmeye başladım. Yıllarca korkudan ertelediğim bu ameliyat, dış görünüşümle ilgili yaptırdığım en iyi şeylerden biri oldu.