Düğün borcundan küçük bir eve: Tatilsiz, durmaksızın geçen 14 yıl
Sıfırdan başlayıp ev sahibi olmaya çalışan biri, yolculuğunu 2021'in sonunda yıl yıl sıralamış. Daha ilk satırda bu işin mümkün olduğunu ama uzun sürdüğünü, yolda bir dükkânın bile batabileceğini, kısacası çok cesaret istediğini söylemiş. 2008'de düğünü yapmışlar; borçlar onun üzerindeymiş, ev de kiraymış. 2009'da borçları bitirmişler ama nefes almaya fırsat kalmadan babasının yarım bıraktığı inşaatı tamamlamak için üç yıllık kredi çekmişler. 2010'un sonunda kendi evlerine taşınmışlar. 2012'de kredi bitmiş, kenarda biraz para birikmiş, araba almayı bile düşünmüşler. Ama eşinin ciddi bir ameliyat geçirmesi gerekmiş ve biriken para oraya gitmiş. 2013'te öğrenim kredisini de kapatmış, 2014'te devlete ve bankalara hiç borcu kalmamış. Aklından "hadi bir tatil iyi gider" diye geçirmiş. 2015'te ikinci çocukları doğmuş, eşi işinden ayrılmış. 2016'da evde durmanın yaramayacağı, psikolojinin kayacağı düşünülmüş; kredi çekilip bir dükkân açılmış. Ama 2017'de dükkân batmış. Eşinin tazminatını ödemeyen firmaya dava açılmış ve kazanılmış. Kredi 2018 boyunca ödenmiş, 2019'da bitmiş. Aynı yıl yeni bir krediyle küçük bir ev almışlar. Bunca inişin ve çıkışın, batan bir dükkânın ve eriyen birikimlerin ardından sonunda kendilerine ait küçük bir yuva kurmuşlar. 2020 ve 2021 için notu hep aynıymış: kredi ödenir, tatil yok, çalışmaya devam. 2021'de üniversiteye de kayıt olunmuş. 2022 için yazdıkları ise yorgun ama kararlı bir sesmiş: kredi bitecek, "gözler başka borçlara dikilecektir", tatil yok, üst öğrenim için koşturmaca var ve "durmak yok". #başarı_hikayesi #ev_sahibi_olmak #birikim #kendi_işi