Kemerinden kurtulmak isterken doğal halini özlemeye başlayan genç
Yirmili yaşlarımın ortasındayım. Uzun süre burnumdaki kemerden rahatsız oldum. Burnumun içinde zaten bir eğrilik sorunu vardı; estetiği de bununla birlikte yaptırmaya karar verdim. Daha güzel olacağımı düşünüyordum. Doktorumdan kemerimin alınmasını ve burnumun ucunun hafifçe kaldırılmasını istedim. Ameliyatın üzerinden yaklaşık beş ay geçtiğinde bir kadın forumuna çaresizliğimi yazdım. O günden beri ne burnumu beğenebilmiştim ne de kendimi. Burnumda belirgin bir sorun olmadığını ben de biliyorum; burun deliklerimdeki küçük eşitsizlik bile zamanla düzelmişti. Cerrahide bir sorun yoktu. Dert benim bu yeni yüze bir türlü alışamamamdı. Eski burnum kusurluydu belki, ama bana gerçekten daha çok yakışıyordu. Yeni burnumda en çok canımı sıkan şey yapay duran görüntüydü ve bunun hiç geçmeyeceğini düşünüyordum. Aynada her gün aynı yüzü görmek, o hissi her gün yeniden yaşamak demekti. Eski halimi düşünüp ağladığım günler oldu. Şu anki halime ne alışabiliyordum ne de kendimi sevebiliyordum. Doğal güzelliğimi kendi elimle bozduğumu düşünmek beni tüketiyordu. Bu duyguları çevremde kimseye anlatamıyordum. Bu yaşta böyle bir duyguyla boğuşacağımı hiç tahmin etmemiştim. Hayatımın giderek kötüye gittiğini hissediyordum. İşime ve gündelik hayatıma odaklanmakta zorlanıyordum. Benden daha tecrübeli olanlara, benzer bir şey yaşamış olanlara nasıl toparlanacağımı sordum. Bana "olan olmuş" der gibi cevap verilmesi beni üzdü, çünkü ben gerçekten bir yol arıyordum. Forumdakilerin bir kısmı ise burnun şeklinin bir iki yılda oturacağını, bugünkü halinin son hali olmayabileceğini, ilk dönemde herkesin kendine yabancılık çekebileceğini hatırlattı. Bazıları da bu tür kararların daha dikkatli verilmesi gerektiğini söyledi. Herkesin başta yabancılık yaşadığını duymak bana biraz iyi geldi. Ama bunun her gün aynada gördüğüm bir şey olduğunu, o yüzden bu kadar etkilendiğimi de anlattım. Yazdıkça asıl pişmanlığımın nereden geldiğini fark ettim: doğal halimi bozmamalıydım. Bir değişikliğe bu kadar zor alışacağımı bilseydim bu işe hiç girmezdim. Bir yandan da kendime yeni bir pencere açmaya çalıştım. Sonuç beklediğim gibi çıkmamıştı, ama asıl mesele yeni görünüme alışamamamdı. Doğal halimle kendimi sevmenin en güzeli olduğunu ne yazık ki ancak şimdi anladım. Umarım gözüm alışır ve bu halimi de severim. Ocak ayında altıncı ay kontrolüm vardı. Bana yapılan önerilere de kulak verdim ve bu yönde adım atacağımı söyledim. Bir ay kadar sonra bana revizyon için doktor bulup bulmadığım soruldu. Cevabım netti: başka bir doktor aramıyorum ve bir daha ameliyat olmayı düşünmüyorum. Hâlâ tam olarak alışmış değilim, ama zamanla bu yüzle barışmayı umuyorum.