Liposuction sonrası sonuca sevinmiş ama bir daha yaptırmam demiş
Kendimi araştırmacı, estetiğe düşkün ve hareketli biri olarak tanımlarım. Ama uzun süre bedenime takılıp durdum. Hiçbir kıyafet üzerime yakışmıyordu. O dönemi anlatırken hep aynı cümleyi kuruyorum: Psikolojim çok bozulmuştu, fiziğime çok takılıyordum. Ameliyat öncesinde çok araştırdım, yaptıranların yorumlarını okudum. Ama süreci gün gün, ayrıntılı anlatan neredeyse kimseyi bulamadım. Kendi deneyimimi yazmaya da bu yüzden karar verdim. Bir sağlık sorunum yoktu; açıkçası ben keyfi yaptırdım. Bel, göbek, basen ve bacaklarıma liposuction yaptırdım. Ameliyat altı saat sürdü. Uyandığımda şiddetli bir titreme ve acıyla karşılaştım; bütün bedenim titriyordu. Bir gece hastanede kaldım. Acım biraz dindiğinde içimden bunun ne kadar hafif bir işlem olduğunu düşündüm, hatta haftaya koşarım bile diyordum. Ertesi gün ödem bacaklarımın alt kısmına indi ve hareket etmek zorlaştı. Üçüncü günden sonra durum ağırlaştı, düz yatamıyordum. Dördüncü gün en kötü anlarımı yaşadım; resmen isyan ediyordum. Tuvalete gitmek bile büyük bir dertti, kimsenin yardımı olmadan kıpırdayamıyordum. Korseyle uyumak, gündelik en basit hareketler bile çok zordu; kendimi yarı felçli gibi hissediyordum. Kaşıntı vardı, uyku düzenim tamamen bozulmuştu. O günlerde içimden durmadan "Allahım ben ne yaptım" diyordum. Beşinci, altıncı günden sonra biraz rahatladım. Kendi başıma ayağa kalkıp yürüyebilmem ancak sekizinci günü buldu. Bacaklarımda ayak bileklerime kadar ödem ve morluk vardı. Korseyi çıkaramadığım için sekiz gün duş alamadım; sadece saçımı yıkayıp vücudumu silebiliyordum. O günlerde belimin inceldiğini, göbeğimin gittiğini görüyordum; buna seviniyordum. Ama yaşadığım acı o kadar ağırdı ki değer miydi bunca acıya, eziyete, bilemiyordum. Pişmanlık ağır basıyordu. On yedinci güne geldiğimde ağrılarım geçmişti. Oturup kalkmam kolaylaşmıştı, rahat yatabiliyordum, morluklar azalmıştı. İlk on gün inanılmaz zor geçti ama o gün kendimi çok iyi hissettim. Karnıma baktığımda dümdüz olduğunu gördüm. Karın bölgesi o kadar kolay toparlandı ki sanki karnımı hiç yaptırmamış gibiyim; bacaklar ise çok zor. Ödem en çok ayaklarımın üstünde toplandı, ayakkabılarım bile dar gelir oldu. Korse ise hâlâ beni çok zorluyordu ve ondan bir an önce kurtulmayı bekliyordum. Şunu özellikle vurgulamak isterim: Bu süreç bana anlatıldığı kadar basit değil. Bir haftada eski hayatına dönmek mümkün değil, sabır isteyen uzun ve yorucu bir dönem. Bir sağlık sorunu olanlar düşünebilir, ama sadece estetik için yaptıracaklar bu acıya değip değmeyeceğini iyi tartmalı diye düşünüyorum. Aradan birkaç hafta geçtiğinde kendimi çok daha iyi hissediyordum. İnsanın acısı geçince pişmanlığı da geçiyor; bende de öyle oldu. Ama sonuç ne kadar güzel olursa olsun, bir daha aynı ameliyatı yaptıracağımı düşünmüyorum.