Üçüncü sınav yılı: babasının “son sene olsun” sözü ve içindeki utanç
2024'te liseden mezun olan bir genç, 2026 baharında bir forumda içini dökmüş. 12. sınıfta ders kitabının yüzünü açmadığı için mezuna kalmış. Sonraki yıl “yaparım ederim” derken oyuna dalmış; kafasını kaldırdığında sınava bir ay kalmış. O son ayda matematiksiz çalışıp sayısalda 250 bin sıralama yapmış. Bu yıl da yine çalışmamış; derse geri döneli bir hafta olmuş. Kendine karşı da dürüst: mezuna kalmasını tembelliğine ve ergenliğine bağlıyor. İlk yıl kendini “özgür” hissetmiş, hep “yarın başlarım” demiş. Hedefi yaklaşık 165 bin sıralamayla girilen hemşirelik; bunun için TYT'de 70, AYT'de 35 net gerektiğini hesaplamış. Ailesiyle konuşmuş; annesi de babası da ne yaparsa yapsın arkasındaymış. Babası “Şansını dene, istersen yeniden mezuna kal ama bu son sene olsun; olmuyorsa zorlama” demiş, askerlikten sonra dükkân açabileceklerini de eklemiş. Bu desteği anlatırken kendini çok kötü hissetmiş. “Şunları yazarken kendimden nasıl utandım bir bilseniz” diyor. Babasının iyiliğine sığınıyormuş gibi gelmiş ona: “Resmen babamı kullanıyormuşum gibi hissediyorum.” Onu kırmak istemediğini de ekliyor. Hemşirelik gelmezse mühendislik yazıp orada bir kez daha hazırlanmayı ya da vakıf yazıp yatay geçişi düşünüyormuş. “Aklım çok karışık” diyerek “Sizce ne yapmalıyım?” diye sormuş. Yine de bir yerden toparlanmaya çalışıyor: “Geçmiş geçmişte kaldı, önümüze bakacağız” diye yazmış. #yks #mezun #aile_destegi