Nefes için girdiği ameliyattan aynada başka bir yüzle çıkmanın ilk haftaları
Burnum epey sorunluydu. Bir tarafımdan hiç hava geçmiyordu; baş ağrılarına yol açan başka dertlerim de vardı. Ameliyat olmam gerekiyordu, hatta bu iş gecikmişti bile. Sonunda oldum. Ama ben estetik bir değişiklik istememiştim. Doktorum ameliyattan önce, sorunlu kemiğe müdahale edildiğinde şekle de dokunmak gerekebileceğinden bahsetmişti. Ameliyatta kemik ve kıkırdağı düzeltirken burnumun şeklini de değiştirdi; öyle bırakamayacağını söyledi. Karşıma ucu yukarı bakan, kenarları daraltılmış, sırtı hafifçe düzleşmiş bir burun çıktı. Kemerim yoktu ama yine de sanki düzleştirilmiş gibi hissediyordum. Burnumun ucu da uyuşuktu, o bölgeyi hiç hissetmiyordum. Ameliyatın üzerinden on beş gün geçmişti ki bir kadın forumunda alışma sürecini sormak için yazdım. Bu duruma çok üzülüyordum. Geceleri uyuyamıyordum. Aynanın karşısında durmadan fotoğraf çekiyordum. Yakınlarıma fotoğraf gönderip "Nasılım, değişik görünüyor muyum?" diye soruyordum. Herkes başka bir yorum yapıyordu. Kendime "Artık bu burunla yaşayacaksın, dert etme" diyordum, ama kabullenmek bir türlü olmuyordu. İçimdeki çelişkiyi de açıkça yazdım. Keşke olmasaydım diyemiyorum, çünkü bu ameliyat gerçekten sağlığım içindi. Ama ben estetik istememiştim. İsteyerek, hazırlanarak girseydim belki daha iyi hissederdim. Şimdi ise mutlu olamıyordum. Bir arkadaşım bir keresinde insanın saçını kestirdiğinde bile kendini değişik bulduğunu söylemişti. O sözü hatırlayıp kendimi rahatlatmaya çalıştım. Yine de o gün ilk kez kendimi teselli etmekte aciz hissettim. Forumda bana farklı farklı cevaplar geldi. Kimi yeni halimin güzel olduğunu, insanların ne düşündüğünü kafamdan atmamı söyledi. Kimi burnun şeklinin aylar içinde oturacağını, bir iki yılda iyice ineceğini anlattı. Sürekli başkalarına yorumlatmamamı öneren de oldu. Bir arkadaşının üç ay ağladıktan sonra şimdi memnun olduğunu anlatan bile vardı. Biri bana asıl rahatsızlığımın burnun şekli mi, yoksa değişmiş olması mı olduğunu sordu. Bu soru üzerine düşündüm ve cevabım netti: asıl derdim değişmiş olmasıydı. Aynaya baktığımda başka birini görüyormuşum gibi hissediyordum. Başkalarının alışma hikâyelerini okudukça burnumun daha doğal görüneceği günlerin geleceğini ummaya başladım. O günlerde hâlâ ağlıyordum ve değişimi kabullenmek şimdilik bana zor geliyordu. Yine de zamanla alışıp yeni halimle barışmayı umuyorum.