Senelerce istediği ameliyattan önceki gece gizlice ağlamış, sonra rahatlamış
Burnumu yaptırmayı senelerdir istiyordum. Bu konuda çok takıntılı olduğumu da saklamıyorum; kendim de bunun farkındayım. Ama isteğin büyüklüğü kararı kolaylaştırmadı. Olsam mı, olmasam mı diye çok düşündüm, uzun süre gidip geldim. Karar verene kadar aynı doktora üç kez gittim. Sonunda kendi kendime bir hesap yaptım. Şimdi olmazsam seneye yine aynı şeyi düşünecektim, ondan sonraki sene de. Senelerce istemiştim bunu. Yaşım da ilerliyordu ve bu düşünceyi bir yıl daha içimde taşımak istemedim. Ameliyata girmeye karar verdim. Ameliyattan bir gün önce tahliller için hastaneye gittim. Orada yaşıma dair kırıcı bir söz söylenmiş; ben duymadım ama kızım duydu ve sonra bana anlattı. O söz içime oturdu, çok alındım. Ama karşılık vermedim, kimseye bir şey demedim. O gece her şey üst üste geldi. Ameliyattan bir gece önce saatlerce, evdekilere belli etmeden ağladım. Sessizce, kimse duymasın diye… Sonra kalktım, aynaya baktım. Kendime baktım ve şunu düşündüm: Önemli olan başkalarının ne dediği değil, benim düşüncem. Bu karar benimdi ve arkasında duracaktım. Ameliyat sonrası korktuğum kadar zor geçmedi. Ağrı kesici almamı gerektirecek bir ağrı yaşamadım. Ameliyattan sonra o kırıcı sözü söyleyen kişiyle yeniden karşılaştım. Hiçbir şey demedim. İçimden sadece şunu geçirdim: Sen beni nasıl üzdüysen ben seni öyle üzmeyeceğim. Sonra sessizce evime döndüm. Bu yazıyı ameliyattan dört ay sonra yazıyorum. Beklentim baştan beri gerçekçiydi; minik, kalkık bir burun hayali kurmadım. Bugün vardığım yer sade ve beni mutlu ediyor: Gayet doğal bir burnum var ve memnunum. Bu konuda ne kadar takıntılı olunabileceğini kendimden bildiğim için, ameliyat olmak isteyenlere elimden geldiğince destek olmaya çalışıyorum. Herkesi biraz kendim gibi düşünüyorum. Karar aşamasında olanlara söyleyeceğim şey şu: Forumdaki yazıları baştan sona okuyun; başınıza gelebilecek her şeyi önceden öğrenmiş olursunuz.