TUS'a hazırlık: "Onlarca kez kendine soruyorsun, değer mi?"
Tıpta uzmanlık sınavına hazırlanmış biri, bu sürecin içeriden nasıl göründüğünü 2018 baharında bir forumda anlatmış. Amacının hayıflanmak değil, başkalarının da empati kurabilmesi için yaşadıklarını paylaşmak olduğunu söylemiş. TUS'un 120 temel, 120 klinik sorudan oluşan, iki oturumluk bir sıralama sınavı olduğunu, tıp fakültesinde öğrenilen her şeyin sorulduğunu yazmış. Üst üste konunca yaklaşık 1,5 metre tutan konu kitaplarının en az 5 kez okunup her yerinin işaretlendiğini, sınavdan yaklaşık iki ay önce son tekrara girildiğini anlatmış. Kendisi bu sınava, üniversite sınavına çalıştığının 20 katı kadar çalışmış. Herkesin bu yola büyük bir hırs ve hevesle başladığını, ama ilk yıl istenen puan artışı gelmeyince bunun insanı yıprattığını söylemiş. Ciddi çalışan biri her saniye TUS'u düşünür, verdiği on dakikalık arayı bile kayıp sayarmış. Hayat tamamen derse endekslenince inanılmaz bir stres ve bıkkınlık geliyormuş. En ağır cümleleri bu yalnızlık üzerine kurmuş: "En güzel yaşlarını bir odada oturarak geçiriyorsun." Onlarca kez kendine "değer mi?" diye sorduğunu, her şeyin çok güzel olacağına inanarak kendini avuttuğunu yazmış. Bedelini kendi yaşadıklarıyla anlatmış: aylar geçtikçe modu, bakışı, yüzü değişmiş; yaşam enerjisi azalmış. Gece birçok kez uyanır olmuş, kendini ihmal etmiş, arkadaşlarıyla görüşmesi azalmış, hobilerine yer kalmamış. Sonunda sınavı ortalamanın üstünde bir puanla bitirmiş. Ardından hayatında bir boşluk, aylarca süren bir kafa toplama dönemi olmuş. Yine de "Zor bir süreçti ama mutluyum" demiş; zor bir şeyi başardığı, kendisi için anlamlı bir iş yapıp insanlara yardım edeceği için gurur duyuyormuş. Ona göre bu tür süreçler insanı güçlendiriyor, hayatına anlam katıyor ve kendine daha çok inanmasını sağlıyormuş. #fedakarlık #tus #tıpta_uzmanlık