Yedi ay sonra: yalnız yaşıyor ama evliyken olduğu kadar yalnız değil
Yaklaşık yedi ay önce boşanan bir kadın, bir kadın forumunda "boşanma sonrası çiçek açanlar" başlığına yazmış. Hikâyesini anlatmadan önce önemli bir şeyi hatırlatıyor: herkes bu süreci farklı yoğunlukta yaşıyor. Kendi yaşadığını saklamadan anlatıyor: "İlk aylar hissizdim. Sonradan patlamalar yaşadım." Rutinleri, gündelik hayatı değişmiş ve bu değişime alışmak zor olmuş. Bazı günler hâlâ dalıp gidiyormuş, süreç inişli çıkışlı ilerliyormuş. Bu yüzden kendine zaman tanımayı, acıya da yer açmayı öneriyor. Kendini oldukça hassas ve bağımlı biri olarak tarif ediyor. O yüzden başkalarının bu dönemi kendisinden daha kolay atlatabileceğini düşünüyor. Bu cümlelerde hem kendine karşı bir dürüstlük hem de okuyana bir cesaret verme isteği var. Bugününü ise şöyle anlatıyor: "Şu an yalnız yaşıyorum ama evliliğimde hissettiğim gibi yalnız hissetmiyorum." Hayatına bir hafiflik gelmiş: "Bi özgürlük, bi ferahlık geldi." Artık onu değersiz hissettiren kimse olmaması ona iyi geliyormuş. Evliliği bitirebildiği için de kendini cesur buluyor: "Çok cesur hissediyorum kendimi bitirebildiğim için." Bir aydır tatlı, anlayışlı bir adamla görüşüyormuş. Onunla iyi hissettiğini, ama hâlâ yorgun olduğunu söylüyor; o da bu yorgunluğa karşı nazikmiş. Çevresine baktığında da yalnız değil: en yakın arkadaşı ve ablası da boşanmış, ikisi de eski hayatını özlemiyormuş. Arada bir "bekârım şimdi" sevinci geldiğini, bunun ne güzel bir özgürlük olduğunu yazmış. Zor günlerde olanlara bıraktığı not ise kısa: "Ama geçiyor, geçecek." #boşanma #boşanma_sonrası #yalnız_yaşamak #özgürlük