Yıllar sonra bile kelimelere dökemediği ilk paraşüt atlayışı
Sene 1996, yer Kayseri. O zamanlar üniversitede okuyordum, 21 yaşındaydım. Bir gün paraşüt, planör, yamaç paraşütü gibi havacılık eğitimleri verildiğini duyduk. Bir arkadaşımla birlikte paraşüt kursuna yazıldık. İki fotoğraf verdik, bir de çok küçük bir ücret yatırdık; o kadar. Bir haftalık eğitim, şehirdeki askerî bir bölgenin içinde yapıldı. Şehir dışından gelip kalacak yeri olmayanlara yer ayarlandı, öğle yemekleri de dahildi. O hafta bize paraşütçülük kurallarını ve olası aksiliklerde ne yapmamız gerektiğini öğrettiler. Paraşüt açılmazsa ya da elektrik telleri, su, çatı veya ağaç gibi bir yere inersek nasıl davranacağımızı tek tek çalıştık. Ama en çok, yere inerken düşüş pozisyonunu ayarladığımız beş nokta taklasını çalıştık. O haftayı düşündükçe hâlâ gülerim: Bir haftada attığımız taklanın haddi hesabı yoktu. Neredeyse yurda bile takla atarak gidecektik. Sonra büyük gün geldi. Eğitimin sonunda bizi çift kanatlı, pervaneli küçük bir uçakla 600 metreye çıkardılar. Oradan onar kişilik gruplar hâlinde, sıra sıra kendimizi boşluğa bıraktık. O anı yıllar sonra bile kelimelere dökemiyorum. O anki heyecanı ve duyguyu anlatamam, süper bir şeydi. İlk aşamada mantar biçimli paraşütlerle atlıyorduk. İnişleri çok sertti, kontrol etmek de hiç kolay değildi. Yine de o günleri hatırlarken içimde bir yakınma değil, özlem var. Aradan on yedi yıl geçti. Bir forumda paraşüt eğitimini soran gençlere cevap yazarken o hafta bir anda gözümün önüne geldi; "walla eski günlerim geldi aklıma" diye başladım anlatmaya. Eğitimi düşünen gençlere söylemek istediğim şey şu: İmkânınız varsa kaçırmayın. Yaşınız gençse serbest atlayışa kadar ilerleyebilirsiniz. Kendini yaşlı sanan 23 yaşındaki birine de dediğim gibi, ben de o zamanlar 21 yaşındaydım; çok kilolu değilseniz bu eğitimi rahatlıkla alabilirsiniz.