Korkusuz bir kadınmış, oğlu doğunca her şeyden korkar olmuş
Kendini her bahar âşık, her mevsim uçmaya hazır, özgür ruhlu bir kadın olarak tanımlayan bu anne, anneliğin onu nasıl değiştirdiğini içten bir dille anlatmış. Anne olmadan önce "Korkmak nedir bilmezdim ben." diyormuş; kaybedecek bir şeyi olmadığını, insanların en çok korktuğu ölümün bile onu ürkütmediğini yazmış. Sonra oğlu doğmuş. Kalabalık misafirleri ağırlamayı çok iyi bilen biri olarak, bu minicik gözleri nasıl mutlu edeceğine dair en ufak fikri olmadığını fark etmiş. Bildiklerinin ne kadarının bu küçük bebekte işe yarayacağından da emin değilmiş. Kendini "Bir şaşkın anneyim, miniğe bakmaya çalışan." diye tarif etmiş. Ama çok geçmeden evdeki en kolay mutlu olan varlığın o bebek olduğunu anlamış: tek istediği bol sevgi ve şefkatmiş, o da zaten kalbinde birikmiş bekliyormuş. Bebeğin ona ilk dokunduğu anda, hiç tanımadığı kadar yoğun bir sevginin karşılıklı yaşanacağını hissetmiş. Oğlu dört buçuk yaşına geldiğinde, her gece yanına uzandığında küçük ellerinin yüzünü okşadığını, gözlerinin ona doyasıya sevgiyle baktığını anlatmış. Onu sıkıca sarıp kokusunu içine çekiyormuş; hüzünle değil, tam bir mutlulukla. Uyurken bile kulağına "Seni seviyorum oğlum" diye fısıldıyormuş. Asıl değişim ise korkuyla gelmiş. Sevginin bitmesinden, ayrı kalmaktan, oğlunun geleceğinden, kendi ayakları üzerinde duramamasından, kötü insanlardan, hatta onun fazla korkusuz olmasından korkar olmuş. Korkusuzum diyene hayatın böyle bir ders verdiğini düşünmüş. Yine de yazısını oğluna ve onun kuşağına bir çağrıyla bitirmiş: hayatı aşkla, inançla ve korkmadan yaşasınlar, annelerin kaygılarına aldırmasınlar istemiş. "Bakmayın biz annelerin bu boş korkularına!" diye seslenmiş.