On yıl sonra bile doğum günlerinde iki satır: saygıyla biten bir evlilik
Bir eylül günü, mahkeme salonunda bile değil, hâkimin odasında birkaç imzayla boşanmış bir adam, ayrılıktan on yıl sonra o günleri yazmış. Anlattığı şey kavgalı bir son değil; hüzünlü ama sakin bir veda. Eşya listesini bakmadan onaylamış. Bir tek, kendi aldığı ve eşinin parça parça tamamlayıp çerçeveleyerek duvara astığı 2000 parçalık puzzle'ı istemiş. O resme bakarken ikisinin de "garip bir huzur" aldığını, "umut doluyordu insanın içi" diye hatırlıyor. Eşi ise puzzle'ı vermemiş: "o bende kalacak, umudum var onun içinde" demiş. Ayrılırken "gözlerimiz dolu dolu" birbirlerine sarıldıklarını yazıyor. Kasım için aldıkları Viyana biletleri de ortada kalmış. Eski eşi, yolculuktan 15 gün önce arayıp gidip gitmeyeceğini sormuş; o gitmeyeceğini söylemiş. Eşi de onun başka biriyle gitme ihtimali için "işte bunu şu an için kaldıramam" demiş. Aradan on yıl geçmiş, artık ayrı şehirlerde yaşıyorlar. İkisinin de hayatına başka insanlar girip çıkmış. Ama doğum günlerinde ve evlilik yıldönümlerinde hâlâ "bazen bir sms, bazen 2 satır bir mail ile" birbirlerini anıyorlarmış; birbirlerine film önermeyi de sürdürüyorlar. O da bunu sürdüreceğini söylüyor. Eski eşinin mutlu olmasını diliyor, ihtiyacı olursa yanında olmaya hazır. Çevresinin, eski eşinden iyi söz etmesini garipsediğini, ayrılığı çirkin bir dille yorumlamaya çalıştığını da anlatıyor. Ona göre "güzel başlamayan bir beraberlik yoktur"; asıl önemli olan, güzel olmasa da, acılı olsa da saygılı bir şekilde bitirmek. Notunda tek bir ricası varmış: neden ayrıldıklarını sormayın. #boşanma #yeni_başlangıç #eski_eş #saygıyla_ayrılık